كتاب صيد و ذباحه شكار همانطور كه حيوان با ذبحى كه به طرز شرعى واقع شده تذكيه مىشود و گوشت حيوان مأكول اللحم ، به وسيلهء آن حلال مىشود ، همچنين به وسيلهء شكار به طرز معتبر هم تذكيه مىشود . و شكار يا با حيوان است يا با غير حيوان و به عبارت ديگر وسيله‌اى كه با آن شكار مىشود يا حيوان ( جاندار ) است يا جماد ( بىجان ) و كلام در هر دو قسم در ضمن مسائلى تمام مىشود . مسأله 1 - از شكار حيوان و مقتول آن به جز آنچه كه به وسيلهء سگ تعليم يافته باشد ، چه سلوقى باشد يا غير آن و چه سياه باشد يا غير آن ، حلال نمىشود ، پس شكار غير سگ تعليم يافته ، از حيوانات شكارى مانند يوزپلنگ و پلنگ و غير اين‌ها و پرنده‌هاى شكارى مانند باز و عقاب و قرقى و غير آن‌ها ، اگر چه تعليم يافته باشند ، حلال نمىباشند . پس آنچه را كه سگ تعليم ديده مىگيرد و با گاز گرفتن و مجروح كردن آن را مىكشد ، مذكّى است و بدون ذبح ، خوردن آن حلال است ؛ پس گاز گرفتن و مجروح نمودن سگ در هر جاى حيوان كه واقع شود به منزلهء ذبح آن است . مسأله 2 - در حلال بودن شكار سگ ، معتبر است كه براى شكار تعليم ديده باشد و نشانهء اينكه چنين صفتى دارد اين است كه - در صورتى كه مانعى نباشد - عادتش اين است اگر صاحبش او را روانه كند و به سوى صيد تهييج نمايد ، به طرف شكار راه مىافتد و حركت مىنمايد و اگر او را منع كند ، از رفتن خوددارى مىكند و توقف مىنمايد . البته اگر